| Acid's profile~Little Mee ^^!~PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
May 01 เรื่องของฉัน กับวันปิดเทอม ^^ ก็นะ ไม่ได้อัพบล๊อกมานานทีเดียวอ่ะ ตั้งแต่ปิดเทอมมาก็ว่าจาอัพหลายทีนะ แต่ก็ขี้เกียจเพราะว่ายุ่งๆอยู่ แอบคิดถึงเพื่อนๆ ไม่ว่าจาเป็นเพื่อนที่โรงเรียนหรือว่ามหาลัยนะ เด๋วไว้จาโทรชวนไปเที่ยวนะ
ปิดเทอมนี้ก็สนุกดีนะ เริ่มตั้งแต่ได้ไปเที่ยวสมุยกะเพื่อนๆ G10 มันส์มากๆๆ ไปกันเยอะดีด้วย ทะเลใต้นี่ก็สวยได้ใจนะ ชอบจิงๆไปเที่ยวทะเลเนี่ย เห็นหาดทรายขาว ทะเลใสๆ เห็นแล้วสบายใจจิงๆๆ พอกลับมาจากสมุยปุ๊บ ก็ต้องไปลงทะเบียนเรียนซัมเมอร์ปั๊บเลย ปรากฎว่าก็แอบซวยนะ ลงอิ้งสี่ไม่ทันซะงั้นอ่ะ เลยต้องเรียนแมทสามตัวเดียวเลย และแล้ว ช้านก็กลัวจาว่าง เลยหาเรื่องใส่ตัว ไปหางานทำซะงั้น หาไปหามา ได้ทำที่เสี่ยวหลงเปา ก็ไปเป็นเด็กเสิร์ฟแหละ ก็ดีนะ ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีทีเดียวแหละ ไปทำกับเมี่ยง ก็มีเรื่องขำๆทุกวัน แต่บางทีก็แอบเซ็งโดนผู้จัดการด่า พอจาเข้าใจชีวิตคนทำงานขึ้นมาบ้างเลยนะ ก็ทำได้เดือนนึงพอดี ได้เงินเดือนมาทั้งหมด 2200 - -" ตอนออกก็แอบเกรงใจผู้จัดการนะ ทำได้เดือนเดียว แต่ก็นะ อยากไปทำอย่างอื่นบ้าง ^^
หลังจากออกจากงานก็ได้ไปเที่ยวพัทยากะเพื่อนเก่าเลย ดีใจ เป็นทริปที่ไม่ค่อยได้ทำไรมาก แต่ฮาโคตรๆๆอ่ะ พัทยาก็อย่างที่รุนะ ทะเลไม่สวยเท่าไหร่ แต่เล่นน้ำก็สนุกดีนะ คลื่นแอบแรง น้ำขึ้นเร็วด้วย ได้เล่นโบ๊ทด้วย เป็นไรที่ฮามากๆๆ ประมาณว่า มีผู้ชายคนเดียวนะ กว่าจาขึ้นกันได้นี่ หมดเวลาไปเยอะเลย ทุลักทุเลน่าดู โดยเฉพาะดริ๊งนะ ..แอบขำ
ปิดเทอมมาได้เดือนกว่าๆนี่ ก็รู้สึกดีนะ ได้เรียน ทำงาน และไปเที่ยว แต่อีกประมาณเดือนนึงก็จะต้องเปิดเทอมไปเจอกับการเรียนปีสามที่แสนโหด TT เพราะฉะนั้นต้องไปเที่ยวให้คุ้มก่อนนะ ..อิอิ
ปล. - คิดถึงเพื่อนทุกๆคนนะ ใครจาไปไหนโทรมาชวนนะ ชั้นพร้อมเสมอ ..อิอิ
- ถึงเพือนๆที่อยู่เมกานะ ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะ แล้วก็ของฝากหน่ะ ไม่สำคัญหรอกนะ แต่ถ้ามีก็ดี..555+
- ถึงเพื่อนๆทริปพัทยานะ ถ้าขาดพวกเทอไปสักคนคงไม่ฮาเท่านี้นะ ขอบคุณเต๋อ ที่ให้ที่พัก ไปส่งขึ้นรถ และอื่นอีกมากมายนะ ฮีเป็น man of the trip จิงๆ
- ถึงติ๋งนะ ปิดเทอมนี้ไม่ค่อยได้เจออีเจ๊นะ จาไปเที่ยวไหน ก็โทรมา พร้อมเสมอนะ
- คิดถึงหม่าม้า ป๊า เจ๊โก่ย และปุยมั่กๆนะ วันนี้วันเกิดป๊าด้วย Happy Birthday นะคุณพ่อ ^^
- สุดท้ายถึงลิงเผือกตัวน้อยๆๆ ที่คอยกวนตีน ทำให้ปิดเทอมนี้ไม่น่าเบื่อเลยนะ ^^ January 23 ศิลปะ vs. ศิลเปอะ และแล้วก็ถึงคราวที่ ม.หมี ต้องให้ของขวัญใครสักคนอีกแล้ว คราวนี้หลังจากนั่งคิด นอนคิด ก็ได้ข้อสรุปว่า จาเพนท์เสื้อหล่ะ เย้ๆๆ แต่...จาทำยังไง - - " (แหง่ว) ก็นะแค่คิดอยากจาทำ แต่ยังไม่รุเลยว่าทำยังไง ก็เลยรวบรวมข้อมูล สรุปก็หาอุปกรณ์มาได้ครบ จาบอกไว้ละกาน เผื่อใครคิดจาทำบ้าง
1. พู่กัน (จาเบอร์เล็ก เบอร์ใหญ่ก็แล้วแต่ความถนัดอ่ะนะ)
2. จานสี
3. สีเพนท์เสื้อ
4. ชอล์กเขียนผ้า
5. เสื้อ (ตราห่านอ่ะดีนะ cotton 100%)
หลังจากได้อุปกรณ์มาครบ ก็ถึงการลงมือทำใช่ม้า อันนี้ก็อยุ่ที่ความครีเอทส่วนตัวแล้วอ่า (ใครมีเยอะก็ดีไป ถ้ามีน้อยอย่างเราก็ต้องงัดออกมาใช้ให้เต็มที่หล่ะ...สู้ๆ) มันก็ทำได้หลายแนว แต่เอาเป็นว่าครั้งนี้ขอเป็นแนวอาท+น่ารัก จากนั้นก็ต้องร่างก่อน หรือถ้าใครเปรี้ยว จาลงสีเลยก็ได้อ่ะมั้ง แต่เรากลัวเสื้อเสียด้วย (ก็ช้านไม่มีตังค์ซื้อใหม่แล้วอ่า) พอร่างเสร็จก็ลงสี คราวนี้อ่าสนุกละสิ ถ้าพลาดก็พังอ่า แต่ถ้าพลาดหน่อยเดียวก็รีบเอาน้ำเช็ดออกพอได้นะ พอเสร็จแล้วก็เอาไปตากให้สีแห้ง แล้วก็เอามารีด 1-2 นาที ให้สีมันติดอ่ะ ใช้ผ้าบางๆลองก่อนด้วยนะ แค่นี้ก็เป็นอันเสร็จ ไม่ยากเท่าไหร่ แต่ตอนลงสีก็สั่นๆเหมือนกาน กลัวเละอ่า ก็คนมันไม่เคยทำ พอเริ่มเละ ไอ้เราก็จาปลอบใจตัวเองว่า เอาน่าศิลปะอ่ะมันคู่กะศิลเปอะ อยู่แล้วอ่ะเนอะ แต่ก็สนุกดีอ่า อยากทำอีกเลย ไว้ว่างๆ คงได้ทำอีกแน่เลย ได้ทำสิ่งที่ตัวเองชอบนี่ก็มีความสุขดีเนอะ .... December 24 แม่ครัวหญ่าย^^! ช่วงนี้ก็เป็นหน้าเทศกาลอ่ะนะ ทั้งคริสต์มาสแล้วก็ปีใหม่ เพราะฉะนั้นเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนสมองอันน้อยนิดของเราและติ๋งก็เลยเริ่มเดือนเครื่องอย่างช้าๆ.. ปรึกษากันว่าปีใหม่นี้จาทำไรดี
ติ๋ง : เจ๊เค้าอยากทำคุกกี้หว่ะ
หมี : อืม..อยากเหมือนกาน แต่จาทำยังไง เตาอบก็ไม่มี ทำก็ไม่เป็น
ติ๋ง : น่านดิ (พูดแล้วก็เงียบไปประมาณว่ากรูขอคิดก่อน เดินเครื่องใช้สมองเต็มกำลัง)
ติ๋ง : ต้องไปหายืมบ้านคนอื่นเว้ย
หมี : ......(- -" คิดตั้งนาน ได้แค่เนี้ยอ่านะอีเจ๊)
คิดไปคิดมาอยู่หลายวัน ได้ข้อสรุปว่า เราจาไปยืมเตาอบบ้านตั่วโกติ๋งใช้ และวันอังคารที่ผ่านมาเรากะติ๋งก็ไปซื้อของที่เดอะมอล์ ก็อ่านๆจากสูตร กะปริมาณมั่วซั่ว ไอ้นั่นไม่มีก็ใช้ไอ้นี่แทนละกาน ถามคนที่มาซื้อของแภวนั้นบ้าง ในที่สุดก็ได้ของมาตามที่ต้องใช้ในการทำ "คุกกี้ชอกโกแลตชิป บลูเบอรี่ชีสเค็ก และเยลลี่"
และแล้ววันนี้ก็มาถึง นัดกะติ๋งไว้แปดโมงเช้า ติ๋งโทรมาปลุกตอนเจ็ดโมงครึ่งมั้ง เราก็รีบสุดๆ กลัวว่าจาไปสาย แต่พอไปถึงกว่าอีเจ๊จามาก็ตั้งแปดโมงครึ่ง - -" พอไปถึงบ้านตั่วโกติ๋ง ก็หวัดดีผู้หลักผู้ใหญ่เรียบร้อย แล้วก็มานั่งงง ประมาณว่ากรูจาเริ่มที่ตรงไหนดี ตั่วโกติ๋งกะอาเตี๋ยก็ใจดีมากๆ เอาพวกหม้อ พวกไห ออกมาให้ ถ้วยตวง ไม้พาย มีครบหมดค่า.. ^^ คราวนี้ก็ต้องทำบลูเบอรี่ชีสเค้กก่อน เพราะว่าต้องใช้เวลานานในการที่จาทำให้มันแข็ง
ติ๋ง : มาบดแครกเกอร์กาน
หมี : โอเค ทำเลยๆ(ตอนนี้อารมณ์ประมาณเหมือนเริ่มเข้าสนามรบ ฮึกเหิมมากๆอ่า ก็คนมันไม่เคยอ่ะนะ ต้องเข้าจาย)
หลังจากนั้นก็ใส่เนยและน้ำตาล ซึ่งตอนแรกก็ตวงดีอยู่หรอก แต่หลังจากนั้นไม่นานก็
ติ๋ง & หมี : กะๆเอาเหอะ ^^!
พอทำส่วนนี้เสร็จ ก็ชิมกัน โอ้โห..อารมณ์ประมาณเบียร์เชียร์ แค่ขอบก็อร่อยแล้วเย้ๆๆๆๆ เริ่มเกิดกำลังใจ แล้วก็ทำในส่วนอื่นๆต่อตามสูตรบ้างมั่วบ้าง ใส่นู่นใส่นี่ เอาเข้าเครื่องตี เทลงฟอร์ย เอาเข้าตู้เย็น finish!!!!! เย้ๆๆๆแล้วก็มาทำคุกกี้ต่อ อันนี้อ่านสูตรแล้ว ท่าทางจาไม่ยาก..เด็กๆ 555+ เริ่มจากเอาครีมชีสไปตีให้เนียนก่อน ซึ่งก็ต้องตวงตามสูตร แต่..
ติ๋ง : เจ๊เค้าว่าน่าจาประมาณ ก้อนครึ่งแหละ
หมี : เอางั้นเลยนะ (จาเชื่อมันดีไม๊วะ)
ติ๋ง : น่าจะนะ
หมี : โอเค (ก็นะเรามันไม่เคยทำ ส่วนติ๋งเคยทำแล้วตอนอยู่อเมริกาก็ต้องเชื่อแล้วหล่ะ)
แล้วก็ตามด้วยเนย เจลาติน กลิ่นวนิลา เบกกิ้งโซดา น้ำตาล ไข่ไก่ แป้ง ลงไปเข้าเครื่องตี พอเข้ากันดีแล้ว
ติ๋ง : เจ๊มันเหลวไปอ่ะ ไม่เหมือนตอนเค้าทำที่นู่น
หมี : จิงดิ เป็นไรป่ะหล่ะ
ติ๋ง : ใส่แป้งเพิ่มละกาน - -"
เสร็จแล้วก็ใส่ช๊อกโกแลตชิป ใส่หมดถุงเลยด้วย กะว่าถ้าไม่อร่อย ก็ให้กินช๊อกโกแลตไปแทนละกาน..อิอิ แล้วก็คนอีกแป๊บ ก็ตักใส่ถาด
หมี : ไมตักใหญ่จัง มันไม่ใหญ่ไปเหรอ เด๋วพอเอาเข้าเตาอบมันก็พองอีกไม่ใช่เหรอ
ติ๋ง : ไม่เว้ย เพราะว่าไม่งั้นมันจาไหม้
อื้ม..พูดจาดูมีหลักการดี คราวนี้พอจาเอาเข้าเตาอบ อ่านในสูตรเค้าบอก 350 F แต่ว่าเตาอบมันบอกอุณหภูมิเป็นเซลเซียส - -"
ติ๋ง : มันเท่าไหร่วะ
หมี :......
ติ๋ง : เอามาลบ 32 ป่ะ??
หมี : เฮ้ย..เค้าว่าคูณห้าหารเก้า อารายซักอย่างเนี่ยแหละ ติ๋ง : ......
สุดท้ายก็ต้องเรียกน้องแนทลูกตั่วโกมาถาม ปรากฏว่า คูณเก้าหารห้า ดีนะที่ไม่มั่วไป ไม่งั้นเละแน่เลย หลังจากเซ็ทเตาอบเสร็จก็เอาเข้า แล้วเรากะติ๋งก็มานั่งรอหน้าเตา อบหกนาที ก็นั่งมองนั่งลุ้นไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็ 3...2...1...ปิ๊บๆ
เปิดตู้ออกมาปุ๊บ โอ้โห....น่ากินมากๆๆๆๆๆๆๆ หอมด้วย แอบลุ้นๆๆ เอามือกดดูรู้สึกว่านิ่มไปเลยเอาไปอบต่ออีกนาทีนึ่ง แล้วเอาออกมากิน ปรากฏว่าอร่อยมากๆๆๆ ปลื้มสุดๆๆอ่า แต่รูสึกอันจาโตไปหน่อย ประมาณฝ่ามือได้ แต่ก็ไม่เป็นไร - -" เรามองหน้าติ๋ง ติ๋งมองหน้าเรา ในที่สุดก็สำเร็จ!!!! ^^ เอาเรียงใส่กล่องแล้วดูดีขึ้นมาทีเดียว ยิ่งใส่เม็ดมะม่วงหิมพานต์ แล้วอัพเกรดจากหมีติ๋งเบเกอรี่ไปเทียบกับ in&out พอได้เลย 5555+ แล้วก็เอาเข้าเตาอบเรื่อยๆ ระหว่างรอก็ทำเยลลี่ไปด้วย อันนี้ไม่มีไร ก็แค่ใส่น้ำเดือด เอาไปแช่ตู้เย็นแค่นั้นก็เป็นอันเสร็จ แล้วคราวนี้ก็กลับไปดูบลูเบอรี่ชีสเค้กในตู้เย็น ก็รู้สึกจาพอได้ที่แล้ว ก็เลยเอาออกมาใส่บลูเบอรี่ไว้ชั้นบนสุด แค่นี้ก็เป็นอันเสร็จทุกอย่าง .....เฮ้อ เหนื่อย แต่ก็สนุกมากๆอ่า รู้สึกดีด้วยที่ทำออกมาอร่อย พอทำเสร็จก็มาถึงช่วงเก็บของ แต่พอดีว่าติ๋งรีบ เราก็เลยต้องทิ้งไว้ให้น้องแนทล้าง 555+ แย่มากอ่ะ ไปใช้ที่บ้านเค้าแล้วยังให้เค้าล้างให้อีก ไม่ไหว...แต่ก็นะมันมีเหตุจำเป็น (อยากรุไปถามติ๋งเอาเองนะจ๊ะ..อิอิ) ขากลับนั่งแท็กซ๊กลับแล้วพอเข้าซอยหอ เราก็ต้องขี่จักรยานเข้าไป โอ้แม่เจ้า... ประคับประคองบลูเบอรี่ชีสเค้กแทบตาย กว่าจาถึงหอได้เล่นเอาเหนื่อยเลย แต่วันนี้ยังไงก็คุ้มแฮะ เพราะว่าได้ทำของขวัญวันคริสมาสต์+ปีใหม่ที่เราภูมิใจมากๆเลย....อิอิ ^^
ป.ล. 1. เด๋ววันจันทร์จาเอาไปให้เพื่อนๆชิมกันนะว่าอร่อยจิงป่าว
2. merry x'mas & happy new year นะทุกๆคน
November 13 ~ความรัก~อย่ารักเพราะสงสาร ..... เขารู้คงทรมานใจ อย่ารักเพียงคิดว่าลองๆ คบไป ..... แต่จงเชื่อใจในตัวเขา อย่ารักเพราะเพื่อนว่าดี ..... เพราะคนคนนี้อาจไม่ได้รักเรา แต่รักเพราะเธอรักเขาและมั่นใจจะก้าวไปด้วยกัน อย่ารักเพียงคิดว่าพอคบได้ ..... ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เธอฝัน อย่ารักเพียงแค่ฆ่าเวลาไปวันๆ ..... เพราะเธอกำลังฆ่าคนๆ นั้นให้ค่อยๆ ตาย อย่ารักถ้าหัวใจเธอกำลังกล้ำกลืน ..... เพราะเธอไม่อาจฝืนให้รักมีความสุขได้ อย่ารักคนที่ผ่านมาแล้วผ่านไป ..... แต่จงรักคนที่เธอหยุดเขาได้ด้วยรัก อย่ารักและรีบจะผูกพัน ..... ถ้าคนๆ นั้นเธอพึ่งรู้จัก อย่าปล่อยใจให้รักใครง่ายๆ นัก ..... จงดูใจกันสักพักก่อนจะเชื่อใจ อย่ารักใครหลายคน ..... เพราะไม่มีใครทนเป็นรองได้ แต่รักคนที่เธอพร้อมจะให้เขาทั้งหัวใจ และพร้อมจะเคียงข้างกันไปชั่วนิรันดร์...
ลองอ่านดูนะ แล้วลองคิดดูว่าตอนนี้ตัวเองเป็นแบบใดแบบหนึ่งในนี้หรือเปล่า ถ้าใช่ก็ไม่ได้หมายความว่า มันไม่ดีเสมอไปหรอกนะ...อันนี้ก็ต้องแล้วแต่สถานการณ์ด้วยอ่ะ เราว่านะ บางทีความรักมันก็ไม่ต้องคิดมากหรอก ปล่อยให้เวลาพาไปแล้วทุกอย่างอาจจะดีเองก็ได้นะ..... และที่สำคัญความรักเป็นเรื่องระหว่างคนสองคนนะจ๊ะ อย่าฟังใครพูดจนทำให้เราเขว ต้องมีความมั่นใจในตัวเอง ไม่ว่าคนที่พูดให้เราฟังจามีประสบการณ์แค่ไหน แต่เราเชื่อว่า ความรักของแต่ละคนมันไม่เหมือนกันหรอก เอามาใช้ด้วยกันไม่ได้ เพราะฉะนั้นจาทำอารายจงมั่นใจ และเชื่อมั่นในความรักให้มากๆ ก็พอ ความรักมันอาจไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่ยากเกินความสามารถหรอกนะจ๊ะ............ หมายเหตุ ที่เขียนเนี่ยอยากมอบให้เพื่อนที่รักมากๆๆคนนึงอ่ะ ไม่ได้เกี่ยวกับเรานะ ^^! พออัพไปได้ไม่นาน มีคนมาถามเพียบเลยว่ามีปัญหาอารายรึเปล่า..อิอิ ตอนนี้ยังดีอยู่จ้า.... October 19 ตังค์หมดคร้าบ - -" ว้า..อยู่หอคนเดียวอีกแล้วหล่ะเรา อารมณ์เหงาอย่างงี้มาอัพบล๊อกดีก่าเนอะ... ตอนนี้เกรดก็ออกเกือบหมดแล้วอ่ะน้า...ก็นะอย่าไปพูดถึงมันเลยจาดีกว่า TT เอาเป็นว่าขอให้ทุกคนโชคดีละกันน้า.. ตอนนี้อยากไปเที่ยวมากๆ แต่ว่าไม่มีตังค์ ใครชวนเราไปไหน ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปนะค้า...แต่ว่าฉันอ่าจากินแกลบอยู่แล้ว แถมเรายังต้องเก็บตังค์ไว้ไปทิปอีก อิอิ แล้วที่ไม่มีตังค์เนี่ยก็เพราะว่า เมื่อหลายวันก่อนเราไปเที่ยวมาวันนั้นก็หมดไป 500 ก่าๆ T-T
เริ่มจากตอนเช้าก็ไปสวนลุมก็นัดเจอกะเอกที่สยามใช่ม้า..ปรากฎว่า late ทั้งคู่ กว่าจาไปได้ก็สายละ โอ้ว..ไปถึง แม่เจ้าแดดร้อนมั่กๆค่า ไอ้เราก็ใส่หยิบหมวกมาใส่เดินหาที่กินข้าวไปเรื่อย ก็ชมวิวไปเรื่อย และคงจาดีกว่านี้อ่ะนะ ถ้าไม่มีตัวเงินตัวทองมาเดินเป็นเพื่อนอ่า เห็นแล้วขนหัวลุกมั่กๆ ไม่ชอบเลย - -" พอกินเสร็จ ตอนแรกนึกว่าเค้ามีจักรยานให้เช่าหล่ะ กะว่าจาไปขี่จักรยานเล่นซะหน่อย แต่ที่ไหนได้ไม่มี ก็เลยเปลี่ยนแผนมานอนเล่นแทน เช่าเสื่อมาเสร็จสับ หาทำเลเหมาะได้ปุ๊บ ก็ปูเสือปั๊บ แล้วเราก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนที่เรามากะน้องอ่ะ เห็นตัวเงินตัวทองขึ้นมาจากน้ำน่ากลัวมากๆอ่า
"ตัวเองๆ เด๋วเค้าจานอนและ ตัวเองอย่าลืมคอยมองนะว่า มีไอ้ตัวนั้นขึ้นมารึเปล่า" ก็นะนอนอยู่ริมน้ำหนิหน่า อิฉันก็ปอดแหกอ่ะสิค้า.. "ไม่เอาอ่า มาช่วยกันดูเลย" เถียงกันไปได้ไม่นาน ก็เห็นเอกทำท่าทางตกใจ "มันมาแล้วๆ " แหมๆ มุขตื้นๆอย่างเงี้ย หลอกบ่อยละ ใครจาไปเชื่อฟะ "แอ ไม่เชื่อหรอก ไม่ต้องเลย" แต่เอ..ทำไมเอกมันเริ่มตั้งท่าวิ่งแล้วฟร่ะ ไม่รอกรูเลย ชักเริ่มใจเสีย เลยหันไปมอง "จ๊าก!!!" ว่ายมาระยะประชิดตัวแล้ว โอ้ว..แม่เจ้า ต๊กกะใจหมด เลยต้องย้ายที่ใหม่ ในเมื่อคุณตัวนำโชคเค้าจาจับจองพี้นที่นี้เราก็ต้องถอยทัพก่อนละ ออกเดินทางไปจับจองทำเลใหม่ คราวนี้ เราไม่นอนริมน้ำอีกต่อไป หลังจากนั่งกินลมชมวิวจนประมาณสิบเอ็ดโมง ก็ไปเล่นเรือถีบ ก็นะมาสวนลุมทั้งทีไม่เล่นเรือถีบได้ไงใช่มะ
ไอ้เราก็กะว่าจาค่อยๆถีบเรือกินลมอย่างสบายใจ ตอนแรกก็ถีบไปเรื่อย ไปๆมาๆ พอใกล้ฝั่งไม่รุคุณเอกเค้านึกอารายขึ้นมา "ตัวเองๆ ถีบเร็วๆ เค้าจาดิพ" (ไม่รุเขียนถูกเปล่า) อ้าว..ไอ้นี่ เรือถีบนะไม่ใช่รถแข่ง จามาดิพหาพระแสงดาบอารายฟะ - -" ก็นะ ตามใจคุณเธอเค้าหน่อย แต่ไอ้ที่บอกให้ถีบเร็วอ่ะอย่าหวัง ฉานก็รับคำไปอย่างงั้นอ่ะ แต่จิงๆอ่ะแค่วางขาไว้บนที่วางเท้าเฉยๆ ก็มันเมื่อยขานี่หน่า ^^! พอเอาเรือไปคืนก็ได้ยินเสียงบ่นลอยมา "เมื่อยขาเนอะ" "อื้ม ก็อย่างเงี้ยแหละ" (ก็ถีบอยู่คนเดียวนิหน่า 555+) ^^
พอช่วงบ่ายก็ออกจากธรรมชาติ กลับไปสู่สยาม โอ้ว คนเยอะมั่กๆอ่า ก็หาอารายกินแล้วก็ไปถ่ายรูป อันนี้ต.ติ๋งแนะนำว่า เราควรจาไปถ่ายรูปใหม่ได้แล้ว ..อิอิ (แล้วเมื่อไหร่อีเจ๊ จาไปถ่ายบ้างละจ๊ะ) พอเข้าไป พี่เค้าก็ออกมาแนะนำ "เนี่ยน้องมาถ่ายกันสองคนใช่ไม๊คะ เด๋วพี่ขอแนะนำแพ๊คเกจก่อนนะคะ ก็......ถ้าเอาซีดีด้วยก็ 500 ค่ะ" โห แพงมากมายอ่า แต่ก็นะ เข้ามาซะขนาดนี้แล้ว ถ้าเปลี่ยนใจมีหวังโดนกระโดดถีบแน่เลย ทำไงได้หล่ะ เอาวะๆ ถ่ายก็ถ่าย พอขึ้นไปก็รอแป๊บนึง แล้วก็ได้ถ่าย ถ่ายไปประมาณ 35 แอ๊ค เลือกเอา 12 รูป รอประมาณชั่วโมงนึงแล้วก็มาเอารูป ก็นั่งดูรูปไปก็วิจารณ์กันไป และระหว่างที่เรากำลังชื่นชมกับรูป ก็ได้ยินเสียงเอกลอยมาว่า "ภาพนี้เค้าหล๊อหล่อ ส่วนตัวเองอ่ะหน้าบานเป็นซาลาเปาไส้แตก" โห...ไอ้เวร!!!! พูดอย่างงี้มันต้องเจอตบกระโหลกซะหน่อยแล้วมั้ง - -"
ก็ยอมรับนะว่ามันบานเป็นซาลาเปาอ่า แต่ทำไมต้องไส้แตกด้วยฟะ - -" October 16 นินทาแม่จาผิดไหม^^! อื้ม..ไม่ได้อัพบล๊อกนานมากๆๆ วันนี้ได้โอกาสก็ขออัพหน่อยละกาน..อิอิ ปิดเทอมไปก็ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยมากๆอ่า ตอนช่วงแรกก็กลับบ้านไปหาหม่าม้า คุณแม่ท่านก็พยายามสรรหาอารายต่อมิอารายมาให้กินเยอะแยะไปหมด คงคิดว่าฉานไปอยู่หอนี่อดอยากปากแห้งมากๆๆ ไม่รุแม่ทุกคนเป็นเหมือนกานเปล่านะ ลูกกลับบ้านที่ไร ต้องขุนให้เป็นหมูทุกทีเลย...อิอิ คราวนี้มีอยู่ตอนนึงคุณแม่ก็เกิดอยากเล่นเกมในโน๊ตบุคเรา (อ่ะนะ คุณแม่อิฉันเค้าอินเทรนมากๆค่า..) เราก็เปิดให้แม่เล่นสิคะ แต่ว่าไม่ได้เสียบเมาส์ (คือเวลาปกติอ่ะ แม่จาเล่นกับ pc อ่ะ) คราวนี้ก็เลยลองใช้ pad ให้แม่ดู
"เนี่ย ม้าก็เอานิ้วลากๆไปนะ" แล้วอีกมือก็ชี้บนหน้าจอให้แม่ดูว่ามันเลื่อนตามไปยังไง คุณแม่ก็พยักหน้าหงึกหงัก ๆ
"ม้ารู้แล้วน่า" แล้วก็ทำท่าเหมือนจาเข้าใจ (ฮันแน่..มีการรำคาญด้วยนะแม่เรา ประมาณว่าเรื่องแค่นี้ม้าทำได้อยู่แล้น...555+ ไอ้เราก็วางใจ ก็นะแม่ฉานอ่ะเก่งอยู่แล้วนิหน่า..อิอิ กำลังจาไปดูโทรทัศน์ต่อ ก็ได้ยินเสียงแม่ถามมาว่า
"หมีๆ ทำไมม้าเลื่อนแล้วมันไม่เลื่อนตามอ่ะ" แล้วก็เห็นแม่กำลังเอานิ้วไปลากๆ ที่หน้าจอ เอ๊า...ซะงั้นอ่าคุณแม่ก็ไหนว่าเข้าใจแล้วไง มันไม่ได้เป็นระบบ touch screen นา..555+
"ก๊ากๆๆๆ ม้าทำไรอ่า ฮ่าๆๆ" นี่ฉันเป็นครูที่แย่มากเลยใช่มะเนี่ย ก็นะไม่น่าเอาอีกมือไปชี้ให้แม่ดูเลย แม่เลยสับสน แล้วก็เลยสอนแม่ใหม่ ไม่นานหม่าม้าเราก็ใช้เป็น....อิอิ คุณแม่นี่ชอบทำไรให้เราขำอยู่เรื่อย...
July 13 ~ได้แค่......เกือบซึ้ง~ แหะๆ แอบง่วงแว้วเหมือนกานนะเนี่ย แต่อัพบล๊อกก่อนดีก่าไม่ได้อัพมานานแล้ว....แถมวันนี้มีเรื่องเล่าอีกต่างหาก.....ก็แบบวันนี้ พอเรียนเสร็จก็กลับมากลุ่มหลังจากเมาท์แตกไปได้สักพัก ต.ติ๋งก็จากลับบ้าน เราก็เลยตัดสินใจกลับบ้างดีก่าคับ แต่วันนี้ไม่เหมือนทุกวันตรงที่ว่า เราต้องกลับด้วยจักรยานไม่ใช่รถป๊อบ เพราะป๊อบเอาไปซ่อมอยู่ และก็คงเป็นเพราะเราไม่ได้ซ้อนจักรยานนานละมั้ง ก็เลยแอบคิดไปว่า อื้ม..เอาจักรยานมาก็ดีนะ คลาสสิกดี โรแมนติกดีด้วย..อิอิ พอคิดเสร็จฝนก็ตกลงมาปรอยๆ แต่ก็ไม่เป็นไรยังตกไม่หนักมาก ยังพอได้ๆ บรรยากาศยังดีอยู่ หลังจากบอกลาเพื่อนๆ เราก็เดินมาที่รถจักรยานพร้อมกับเอก .....แล้วเราก็เอาหนังสือวางที่ตะกร้าหน้ารถ.. (แอบนึกถึงบรรยากาศเก่าๆ สมัยปี 1 แฮะ^^) พอเรากำลังจาขึ้นไปนั่ง เอกก็ส่งเสื้อมาให้
" อ่ะตัวเอง..เอาไปคลุมเด๋วเปียก"
กรี๊ด!!!... ซึ้งค่ะ เหมือนบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยดอกไม้เลย..วี้ดวิ้วๆๆ ก็นะ..แอบปลื้มไม่นึกว่าจาเป็นห่วงเราซะขนาดนี้ นานๆทีจามีอย่างงี้ซักที ดิฉันก็ดีใจสิคะ แอบปลื้มอยู่นาน แต่ก็นะ ตาม concept เรามันคนไม่ค่อยจากลัวฝน ก็เลยตอบไปว่า
" ไม่เป็นไรๆ เค้าโดนฝนได้ เอาไปเหอะ"
ตอนแรกก็กะไว้ว่าพอเราพูดไปอย่างเงี้ยแล้วเอกจาต้องบอกประมาณว่า "เอาไปเหอะ เด๋วไม่สบาย" อารายอย่างเงี้ยอ่ะ ..อิอิ ^^ ก็นึกอยู่แล้วว่าวันนี้กลับด้วยจักรยานต้องมีอารายเป็นพิเศษแน่ๆเลย อิอิ แต่เอ....ทำไมพอฟังแล้วเอกทำหน้างงๆ...แถมเงียบไปสักพัก ... แล้วคุณเธอก็ตอบกลับมาว่า
"อ๋อ..เปล่า เค้าให้ตัวเองเอาไปคลุมตะกร้า เด๋วหนังสือเปียก"
!!!จ๊าก!!!! - -"
ขอย้ำ >>>> "เอาไปคลุมตะกร้า เด๋วหนังสือเปียก" (- -")
อีกที >>>> "เอาไปคลุมตะกร้า เด๋วหนังสือเปียก" (- -")(- -")
และอีกที >> "เอาไปคลุมตะกร้า เด๋วหนังสือเปียก" (- -")(- -")(- -")
วิมานพังทลายหมดเลยกรู....สุดท้ายก็ได้แค่เกือบซึ้งอ่ะนะเรา เฮ้อ...ไม่ได้มีความหวานปนมาเหมือนคนอื่นเค้าบ้างเล๊ย.... ^^!
July 06 ไม่คิดว่าจาเจอ^^! ตอนนี้อยู่ม.หล่ะ ไม่รู้จาทำอารายดี ก็เลยแวะมาอัพ blog ซะหน่อยดีก่าเนอะ ไม่ได้อัพมาซะนาน ก็เนทที่หอมันเล่นไม่ได้นี่หน่า... เอาเต๊อะๆๆ เล่าดีก่า เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวานซืนหล่ะ ก็คือวันอังคารอ่ะแหละ เอาเป็นว่านั่ง time Machines ย้อนเวลากลับไปด้วยกันก่อนละกันนะ.........
วันนี้ตื่นมาชีวิตก็เป็นปกติเหมือนเดิม เพียงแต่มีเรื่องน่ายินดีคือ Mat-Sci ไม่ได้ Quiz หล่ะ โคตรดีใจ...อิอิ ก็ช้านยังอ่านไม่จบนี่หว่า เรียนก็ไม่รุเรื่อง - -" อานะ ก็เรื่อยๆ จนมาถึงตอนเย็น เราก็เดินไปซีล๊อกชี้ตเฉลย intro elec กะตุลน์ พอกลับมากลุ่มเราก็จาเอาตังค์คืนตุลน์ ประมาณว่าเอาตังค์ตุลน์ออกไปก่อน >>> เดินไปที่กาเป๋า เอื้อมมือไปที่ช่องที่เราเก็บกาเป๋าตังค์เป็นประจำ แต่ ...จ๊าก!!!.....ว่างเปล่าค่า..... ใจเย็นๆๆ หาต่อไปๆ ล่วงซ้าย ล่วงขวา ไม่มีแฮะ นึกไปนึกมา ตอนกลางวันเราหยิบกาเป๋าตังค์ไปซื้อข้าว แล้วไม่ได้เก็บเข้ากาเป๋าแหงเลย หันมามองหน้าตุลน์ประมาณว่า กาเป๋าตังค์กูหาย หันไปหาเอกส่งสายตาถามว่า ทำไงดี ถามพี่ๆที่กลุ่ม เค้าก็ต๊กกะใจกัน มีเสียงพี่คนหนึ่งตะโกนมาว่า "น้องหมี มีบัตรเอทีเอ็มเป่าในนั้นอ่ะ ถ้ามีรีบโทรไปอาญัติก่อน" เราก็รีบทำตามคำแนะนำ พี่เค้าให้เบอร์มา เราก็รีบกด หลังจากรอสักพัก ก็มีเสียงตอบรับอัตโนมัติ ประมาณว่า ถ้าต้องการ....กด 1 ต้องการ....กด 2 ฟังไปเรื่อยๆ กว่าจาถึงอาญัติบัตร แม่ง..ถ้ามีคนเอากาเป๋าเราไป ป่านนี้มันคงกดตังค์ไปได้แล้วมั้ง พอเค้ารับสาย เราก็ว่า "พี่คะ จาโทรมาอาญัติบัตรเอทีเอ็มค่ะ" เค้าก็ตอบมาว่า "อ๋อ อาญัติบัตรเหรอคับ" (ก็เออดิ...ก็บอกให้กูกดเข้ามาตรงนี้ไม่ใช่เรอะ) "น้องต้องโทรไปเบอร์ xxxxxxx นี้นะคับ" (เอ๊า..อารายฟะ เริ่มจาหงุดหงิดหน่อยๆๆ คนยิ่งใจเสียอยู่นา) แต่ก็ไม่เป็นไรค่ะ จดเบอร์มา ก็รีบโทรต่อ เอ๊า ..โทรไม่ติดเว้ย ก็เลยหาเบอร์มาได้อีกเบอร์ พอโทรไปก็เหมือนเดิมกว่า จารับได้ สรุปคุณเธอ ก็บอกเบอร์เดิมมา เราก็เลยบอกไปว่า "เบอร์นี้โทรไปแล้วโทรไม่ติดอ่ะค่ะ" เค้าก็เลยให้เบอร์ใหม่มา จนในที่สุด ก็โทรติดและอาญัตืได้เรียบร้อย เราก็กลับมาเศร้าต่อ ในเมื่อหาไม่เจอแน่ๆแล้ว เราก็เลยกลับหอไปด้วยความเศร้าสุดฤทธิ์ ไหนจาบัตรเอทีเอ็ม บัตรประชาชน บัตรนิสิต แล้วก็รูป แล้วยังตังค์อีก เฮ้อ!!!! เซ็งหว่ะ แล้วถ้าบอกแม่จาโดนด่าไม๊เนี่ย ก็ไม่รุจาทำไงดีแล้วเนี่ย ก็เลยไม่ทำอะไร ....อ้าว ซะงั้นอ่ะกรู ก็นะหลังจากนั่งอ่านหนังสือ พยายามจาลืมๆมันไป แต่สักพักก็ >> แล้วกูจากลับไปทำบัตรประชาชนเมื่อไหร่ดีวะ >> ตังค์ตั้งห้าร้อยก่าๆนะเว้ย ซื้อเสื้อได้ตั้งหลายตัวแน่ะ - -" >> บัตรนิสิตอีกกรู >> พอๆๆ อ่านหนังสือต่อดีก่า จนในที่สุดก็โทรไปหาหม่ามี้เพราะอยากได้ยินแม่บอกว่า ไม่เป็นไรอ่ะ คือแต่ก่อนตอนที่อยู่กะแม่ทุกวันอ่ะ เวลาทำอารายแล้วรูสึกไม่ดี ก็อยากได้ยินแม่พูดคำว่าไม่เป็นไรอ่ะ ก็เลยโทรไป พอแม่รับก็ "หม่าม้า หมีทำกาเป๊าตังค์หายอ่ะ" .... "หายที่ไหนอ่ะ " แล้วแม่ก็ถามต่อไปเรื่อยๆ เราก็ตอบไปเรื่อยๆๆ จนในที่สุด "ไม่เป็นไรเนอะ ม้าเนอะ" ... " อื้ม..ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องไปเสียดายนะ ไปอ่านหนังสือต่อป่ะ" เฮ้อ ค่อยสบายใจหน่อย ดีจังเนอะแม่เรา........... เช้าวันต่อมา ขนาดที่เรากำลังจาไปโรงเรียน ก็หยิบกาเป๋าใบที่เอาไปเมื่อวานนี้ กำลังจาเอากระดาษทิชชูไปเก็บในช่องที่เราใส่เป็นปาจำ คือ ประมาณ ว่ากาเป๋าเรามันมีหลายช่องไง แล้วพอเปิดมาก็ .....จ๊าก!!! ....กาเป๋าตังค์กูนี่หว่า ....อารายฟะ ตอนนี้ก็รู้สึกดีใจมั่กๆอ่าแหละ ก็นะ อุตส่าห์ได้ของที่คิดว่าหายไปแล้วคืนมา ไม่คิดว่าจาเจอแล้วนะนี่ แล้วจาไปบอกเพื่อนว่ายังไงวะเนี่ย เมื่อวานนี้มีคนรู้ตั้งหลายคน สรุปมาเจอในกระเป๋าตัวเองเนี่ยนะ ...^^! แถมยังอาญัติบัตรเอทีเอ็มไปแล้วด้วยนี่หว่า แต่ก็นะ ไม่เป็นไรได้กาเป๋าคืนมาก็ดีใจละ จ้า... ^^ July 01 วันธรรมดา..ของคนธรรมดา วันนี้เราตื่นมา ตอนเช้าก็ทำตามกิจวัตรอ่ะนะ ลืมตาปุ๊บ... มือฉันก็เอื้อมไปเปิดโน๊ตบุคปั๊บ ก็อิฉันมันเด็กภาคคอมนี่หน่าเนอะ.... แต่ก็นะไม่ได้ทำไรหรอก เปิดมาก็เข้า win amp ฟังเพลง.... ก็ชีวิตเรามันขาดเสียงเพลงไม่ได้นี่หน่า....^^ เสร็จแล้วก็เดินงัวเงีย (จิงๆ ไม่อยากใช้คำว่าเดินแฮะ เพราะห้องมันแคบนิดเดียว กะดืบสองทีก็ถึง) ไปต้มน้ำร้อน แล้วก็ไปอาบน้ำ ออกมาก็มากินกาแฟ กะหนมปัง แต่งตัวก็เสร็จ ....เดินลงมาข้างล่างสิ่งแรกที่ทำ คือมองไปที่ห้องเอก ถ้าเปิดไฟอยู่เราก็จารุสึกโล่งอกไปนิด แต่ถ้ามันยังมืดอยู่ ...ก็จะจ๊าก..สายอีกแล้วกรู อย่างวันนี้ก็ !!มืดค่า..!! เดินไปเคาะประตู ก๊อกๆ อืมยังเงียบแฮะ เอาอีกก๊อก ......แอด...เปิดมาก็ "ขอโทษๆ แล้วก็ผลุบหายไป" - -! อืม...เราก็ชินค่ะ ไม่ได้ว่าไรหรอก ตามปกติจานั่งอ่านการ์ตูนคอย แต่วันนี้ไม่ได้อ่านเพราะ เอกมาส่งก่อนอ่ะ ประมาณว่ารุว่ามีแมทไซน์ สายไม่ได้ค่า... ระหว่างอยู่บนป๊อบ ก็จาเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เราหายง่วง หลายๆคนมักจะพูดว่า "หมีนี่นั่งป๊อบเก่งเนอะ" แต่จิงๆ รู้กันไม๊ว่า กูอ่ะเสียวแทบตาย - -" ก็นะอยู่กลางถนน จาให้ฉันมาวี๊ดว้าย มันก็ผิดวิสัย เราก็เลย ตะโกนไปว่า "นี่ไม่ต้องรีบมากก็ได้ อาจารย์ยังไม่เข้าหรอก - -" แต่ก็ไม่เห็นสปีดมันจาลดลงเลย เมื่อหลายวันก่อนเราก็มีเตือนไปว่า "นี่ๆตัวเองเค้าว่าตัวเองอ่ะขับเร็วไปนะ ยศเคยบอกว่าห้ามขับเกินเท่าไหร่ไม่รุ ไม่งั้นรถจาเจ๊งเร็ว" ....."อืมๆ เป็นไปได้ๆ" มีการหันมาทำหน้าเห็นด้วยนิดนึง แล้ว....ก็ยังเหมือนเดิมค่ะ สปีดไม่เค๊ย ไม่เคยจาตก .... มาถึงเราก็จามาเจอกะ ต.ติ๋ง และเพื่อนๆ ที่ห้อง แล้วก็เรียนๆๆ..ๆ อืมจาว่าไป ..มีครายบ้างที่เรียนหว่า อย่างเราก็รอให้หมดเวลาอย่างเดียวอ่ะ ก็นั่งคุยกะไอ้ติ๋งไปตลอด ทำให้มันพลาดไปหลายหัวข้อเลย ^^ เรียนเสร็จก็จากลับกลุ่ม ไปนั่งๆนอนๆ แต่วันนี้มีตลาดนัดค่ะ มีหรือ เรากะติ๋งจาพลาด ตอนแรกไปเดินกันกลุ่มเบอเร้อ แต่ไปๆมาก็เหลือแค่เรากะติ๋ง เพราะเดินนานจัด ก็นะกลัวเค้าจาว่า....นี่มึงมาเดินตลาดนัดหรือไล่ควายวะ!! ผู้หญิงก็อย่างเงี้ยแหละค่า... "ชิมิเคอะ" (ยืมหน่อยน้า..บู 555+) พอถึงช่วงเย็น เราก็จาเริ่มปรึกษาหารือ วันนี้กูจาไปกินข้าวที่ไหนดี เสร็จแล้วก็จาลงเอยที่เต้นท์หรือแยกกาเสด ไม่ได้เปลี่ยนรสชาติบ้างเลยเรา แล้วพอกลับหอ เราก็จาโทรไปรายงานตัวกะหม่ามี้ แล้วก็ทำไรไปเรื่อยเปื่อย ไม่อ่านการ์ตูน..เล่นเอ็ม .. ก็อ่านหนังสือเรียน (โห...ขยันเนอะเรา..นานๆทีหน่ะ) เสร็จแล้วก็อาบน้ำ ...แล้วก็นอน แล้วจากนั้นก็.......เข้าสู่วันใหม่>>> วันนี้เราตื่นมา ตอนเช้าก็ทำตามกิจวัตรอ่ะนะ ลืมตาปุ๊บ... มือฉันก็เอื้อมไปเปิดโน๊ต
บุคปั๊บ...............................................................................................................................
.................................................................. หึหึ ชีวิตเราก็วนลูปไปเรื่อยอย่างเงี้ย รายละเอียดก็เปลี่ยนไปบ้างในแต่ละวัน ก็นะจาให้เหมือนกานเปี๊ยบทุกวันก็บ้าแล้ว.... ชึวิตเราก็ธรรมดาๆ อย่างเงี้ย ก็ฉันมันคนธรรมาดานี่หน่า ...ถึงจาดูจำเจ แต่ก็อยากจาบอกว่าเรายังไม่เบื่อหรอก อยู่อย่างงี้ก็มีความสุขดีอ่ะ แต่...ก็มีเรื่องให้ไม่สบายใจอยู่เหมือนกันหว่ะ ไม่เป็นไรพยายามลืมๆมันไปอ่ะ เรายังมีเพื่อน และคนรอบข้างที่ดีเสมอแหละ......."ชิมิเคอะ" (ยืมอีกรอบนะ...บู) ^^!
ป.ล. แต่วันนี้ไม่เหมือนทุกวันนิดหน่อย ก็เพราะ..จ๊าก!!!! ฉันเผลอหลับไปตอนสามตุ้ม แล้วก็เพิ่งต๊กกะใจตื่นมา ..เลยยังไม่ได้อาบน้ำเยยอ่ะ ..แหะๆ จาเช้าละ อาบมันทีเดียวเลยละกานเนอะ ^^ June 29 !!!เสี่ยงตาย!!! วันนี้ไปเรียนเกือบไม่ทันแน่ะ ดีนะที่ทัน ไม่งั้นสองสายเป็นหนึ่งขาด ช้านก็ขาดอ่าสิเจ๊..... จาโหดไรนักหนาหว่า อาจารย์นี่ไม่ไหวๆ ผ่าน mat-sci ไป ก็ยังคงไม่รุเรื่องเหมือนเดิม T-T ครายรู้เรื่องช่วยด้วยเน้อ เสร็จแล้วก็ลงมานั่งเล่นที่กลุ่ม หูย.....ไม่ได้เข้ามาตั้งนาน - -" เสร็จแล้วก็นั่งเรียน math3 เอ ..อิฉันดรอปไปแหล่วนี่หว่า แต่ก็นะไปนั่งกะติ๋งและเพื่อนๆที่กลุ่ม สนุกดี
และแล้วตอนบ่ายก็มาถึง กะว่ายังไงวันนี้ก็ต้องรู้เรื่องให้ได้ "ติ๋งวันนี้เราต้องตั้งใจเรียนเว้ย!!!" แต่ก็นะพอเวลาผ่านไป ความตั้งใจมันก็ผ่านไปด้วยซะงั้น คือจาว่าไป เราก็ตั้งใจแล้วนะเว้ย แต่ไม่รุเรื่องค่ะ เอาเต๊อะ....เด๋วคงรุเรื่องเข้าสักวันอ่ะนะ ตอนนี้รู้แค่ว่าเล่นเอ็มบนยูนิกซ์ได้ แค่เนี้ยก็ภูมิใจละ......
เรียน Practicum เสร็จ ก็ไปเรียนรำไทย โอ้โหแฮะ...พูดชื่อวิชามาแล้วยังงงอยู่ว่า อารายเข้าสิงให้เราไปลงได้หว่า ตอนแรกได้ยินมาว่า รำวงมาตรฐาน " โฮ้ย เด็กๆ " แต่ที่ไหนได้ ไหงกลายเป็นแม่บทไปได้ฟะ - -" อิฉันหล่ะงงซะเจง ....... วันนี้ไปถึง เค้าก็รำกันไปถึงไหนต่อไหน เราก็มองคนข้างหน้า แล้วก็ทำตามซะ เอ้า... ยกขวา.. จีบซ้าย ... จายังไงก็ยังไหวน่า ฮะๆ ยังไงเราก็ตามไปติดๆ ฝีมือระดับนี้แล้ว มันผิด ชั้นก็ผิดตามอย่างไม่ต้องสงสัย... หันไปมองเอกกะตุลน์ ผู้ชายเพียงสองคนใน sec ^^ก๊าก..ก วิญญาณลิงเข้าสิงมันหรือไงฟะ...ฮาโคตร แต่เอ..คิดไปคิดมาสภาพเราก็คงจะไม่ดีไปก่ามันสักเท่าไหร่ ผ่านไป อาจารย์แกก็บอกว่า เด๋วจาสอน folk dance ไอ้เราก็ดีใจ หันไปยิ้มหวานกะพลอย กะอ๊อฟ ประมาณว่ากรูรอดละ อานะ.. เราก็อารมณ์ดี ฟังอาจารย์สาธยายไปเรื่อย " folk dance เป็นการรำของนานาชาติ อย่างวันนี้เราก็จามาเรียนของไทย.." อืม ทำไมชักทะแม่งๆฟะ folk dance ของไทย "วันนี้เราจามาเรียน !!!เซิ้ง!!!กันนะคะ" เฮือก!!คิดได้ไงฟะ ซวยละกู แต่พลอยยังแอบให้กำลังใจ(ทั้งตัวเองและเพื่อน) "คงดีกว่ารำไทยแหละหมี" อืมเราก็หันไปยิ้ม (แหยๆ) ให้พลอยทีนึง แล้วก็กลับมาเซิ้งอย่างเมามัน ...... โอยกว่าเวลาจาหมด เล่นเอาเกือยตาย ..............
และแล้วเมื่อเวลาหมด ฝนก็เสือกตกซะงั้น พอเรากลับถึงกลุ่ม อืม... ฝนก็ตกพอประมาณ ก็หันไปมองหน้าเอก ประมาณว่าเอาไงดี ถ้ารออาจจะติดฝนนาน แต่ถ้าไปก็อาจจะเปียก มองหน้ากันอยู่สักพัก เอกก็ทำหน้ามั่นใจประมาณว่าไปเหอะ !! อานะ เราก็มั่นใจสิคะ ไปก็ไปสิ!!! พอขี่ไปได้สักพัก อื้ม ดูเหมือนเอกจาตัดสินใจไม่ผิด แต่พอไปถึงประตูหนึ่ง.......ซ่าส์ กระหน่ำลงมาซะ อิฉันก็ต๊กกะใจ เพราะฝนตกหนักมากจนลืมตาไม่ขึ้น ไอ้ตาเราก็ไม่เท่าไหร่ แต่ตาเอกอ่ะสิ ก็มันคนขับนี่หว่า กะลังนึกๆอยู่ ก็ได้ยินเสียงเอกลอยมาว่า "โอย แสบตา" ซะงั้นอ่ะ "เอกถ้าไม่ไหวจอดก่อนก็ได้นะ มันอันตราย" ..... "ไม่เป็นไร ไหวๆ" นึกอยู่แล้วว่าต้องตอบแบบนี้ แต่ก็นะกรูอ่ะห่วงความปลอดภัยตัวเองด้วยโว้ย !!! "เอก จอดก่อนได้นา..." >> " ไหวๆ " พี่แกก็มั่นใจตลอดอ่ะ มีการหันมาบอก "ไม่เป็นไรลืมตาเป็นระยะ!!!" เวร!! ไอ้เรามันก็คนซ้อนนะ จาทำไรได้ ก็นั่งหลับตา ได้ยินเสียงแตรไปตลอดทาง ก็ไม่รู้ว่าแตรใคร สักพักเอกก็ตะโกนมา "กดแตรไว้ก่อน ปลอดภัยดี " ... เออ เอาเหอะ จากดกี่สิบล้านรอบก็กดไปเต๊อะ ส่งช้านให้ถึงหอเป็นพอน่า......... สุดท้าย ก็ต้องขอบคุณเอกที่ทำให้เรามีชีวิตรอดปลอดภัยมาอัพบล๊อกเนี่ยแหละค่า...เฮ้อ!! |
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
|
